Als kind droeg ze een klein puzzelstukje met zich mee. Onschuldig, bijna gewichtloos, en toch vormde het de kern van een waarheid die niemand haar vertelde. Een waarheid die pas jaren later zou passen in het grotere geheel. In Mijn jeugd was heel normaal, tóch? keert de auteur terug naar een gezin waar stilte schreeuwde, warmte schaars was en schuld vaak haar naam droeg. Ze beschrijft hoe woorden konden snijden, hoe blikken konden verstenen, en hoe een klein meisje leerde overleven in plaats van leven. Het is een verhaal over opgroeien in de schaduw van emotionele verwaarlozing, over het zoeken naar erkenning, en over het langzame, soms pijnlijke besef dat liefde niet altijd liefde was. Toch is dit geen boek van alleen breuken, het is óók een boek van herstel. Van kracht die opstaat, zelfs wanneer je het zelf niet ziet. Van het moment waarop je eindelijk durft te zeggen: het lag niet aan mij. Met poëtische helderheid en nietsontziende eerlijkheid nodigt de auteur de lezer uit in haar wereld. Voor wie zich herkent, biedt ze een zachte hand: Ik zie je. Je had dit nooit mogen meemaken. Je mocht er al die tijd zijn. Voor wie zich niet herkent, is het een blik in een werkelijkheid die vaak onzichtbaar blijft. Dit is het verhaal van een jeugd die niet normaal was; een besef dat pas nu volledig kan landen. En van een vrouw die eindelijk het laatste puzzelstukje durft neer te leggen.