In een overvolle Moskouse cel schildert politieke gevangene Pavel Krisevitsj doeken van het gevangenisleven. Met as van verkoolde lucifers, tandpasta en zijn eigen bloed creëert hij in drie jaar tijd meer dan tweeduizend kunstwerken. De protestkunst dient als langgerekte aanklacht tegen de repressie. Nu de goelag weer volstroomt en in Rusland de tegenstanders van Poetins regime voor het minste of geringste verdwijnen in strafkampen, gaan ze in gevangenschap gewoon door met hun strijd. Poetins meest geduchte tegenstander Aleksej Navalny bleef tot het eind toe zijn politieke boodschap verspreiden vanuit zijn isoleercel, ook toen hij eenmaal in een kamp hoog boven de poolcirkel zat. 'Bloed, as en tandpasta' schetst het leven en lot van politieke gevangenen in Ruslands strafsysteem aan de hand van Krisevitsj’ gevangeniskunst. Wat drijft de politieke gevangenen in hun praktisch kansloze strijd tegen een oppermachtig regime? Een boek over keiharde repressie en de parallellen met de vroegere sovjetkampen, maar ook over onverzettelijkheid en het geloof in een rechtvaardiger Rusland.