Met list en bedrog zette Napoleon in 1808 zijn broer Joseph Bonaparte op de Spaanse troon. Er waren echter talloze soldaten nodig om het regime overeind te houden. Napoleon moest later toegeven dat de uitzichtloze interventie in Spanje één van zijn grootste vergissingen was en mee aan de basis lag van zijn uiteindelijke nederlaag. Dankzij de diepe onderlinge verdeeldheid van zijn tegenstanders kon Joseph toch ettelijke jaren op de Spaanse troon blijven zitten. Hij moest machteloos toezien hoe de Franse generaals zijn land leegroofden. Zoals steeds was de burgerbevolking het grootste slachtoffer. Ook duizenden jongens uit Vlaanderen en Holland werden naar Spanje en Portugal gestuurd. In hun brieven naar huis getuigden ze van de diepe ellende waarin ze waren terechtgekomen. Het waren verhalen over eindeloze marsen in barre weersomstandigheden, ziekte, armoede, honger en dorst. Elk gevecht met de geallieerde legers betekende een risico op dood of verminking. Nog erger was de wrede guerrilla die overal op de loer lag. 'Dat is een vervloekt land,' schreef Serafijn Eeckhaute in 1810 vanuit Sevilla in een brief aan zijn familie in Zwijnaarde, 'wy en zien hier niet als brigands die met de messen in de handen loopen om ons capot te maken als zy konnen want het is al moordenaer en dief dat wy hier zien.' Karim Van Overmeire trok door Spanje en Portugal in de voetsporen van de Vlaamse en Hollandse jongens. Hij bracht de paleizen, forten, musea en monumenten in kaart die, samen met de soldatenbrieven, vandaag nog getuigen van dit grotendeels vergeten conflict.